Gece Yürüyüşünde Bir Çocuk..

  • 0 Cevap
  • 142 Görüntüleme

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

*

Çevrimdışı Maveraî

  • Haymatlos..
  • *
  • 497
  • ﺃَﺳْﻠَﻤْﺖُ ﻟِﺮَﺏِّ اﻟْﻌَﺎﻟَﻤِﻴﻦَ
Gece Yürüyüşünde Bir Çocuk..
« : 17 Mayıs 2020, 07:14:23 ÖS 19 »

Sustuğun zaman, içinin şiirini duymak mıdır konuşma?
Şiir nedir? İç sesine kulak verip, haykırışlarını duymak ve dinlemek mi...
Sustum, dünyada kullanılan tüm sözcükleri unutmuşcasına..
Kulak verip dinliyorum içsel seremonimi ve seyrediyorum kağıda aksini..

Bir çocuk geçiyor dere kenarından; eteği kâh toprağa sürünüyor, kâh suya..
Çamura dönüşüyor böylece, bütün bir yolu..!! Yol kirli, yoldaki herkes kirli..!!

Kirler ile büyüdü çocuk..., toprağın rengini tanıdı; çıktığı ve döneceği rahmi..
Gece oldu, siyahı gördü ve kirliliği bildi..!! Temizliği ve beyazı aradı durdu...
Biraz iyilik, bir iyi kişi yetecekti belki, gökyüzünü mavi görmesi için..!!

Göğe bakarken beyazlığın peşinden koşarken düştü, ayağı taşlara takılıp..!!
İncindi; kanadı her yeri, kırmızıyla tanıştı..
Ateş düştü böğrüne ve hep onunla yol aldı, sönmedi hiç harı!...

Suya eğildi, çamurdan arınmak ve ateşi söndürmek için.
İçinde gözlerini gördü, bir balığın ağzında kepenk kapadı gözleri..
Tüm manzaralara, görülen ve yaşanan görebileceği ve yaşayabileceğini sandığı bütün güzelliklere..!!

Hiçbir yere aidiyeti olmayan, yersiz yurtsuz; herkesin ve hiç kimsenin hiçbir şeyi, hiçbir şeyin her şeyi..
Bulmalıydı yolunu, yok iken hiçbir yolu..!! Duyabiliyordu; bir kuş kafilesinin sesiyle fark etmişti bunu..
"Neyse ki" dedi; takip edersem bulurum belki, körler diyarının tılsımlı bahçesini..!
Ve bahçe sahibinden alabilirim o zaman yitiğimi...

Yavaş yavaş kuşlar da sustu, haince bir iş birliği ile şavkımıyorlardı artık!..!
Suyun akışına bıraktı kendisini, bir senfoni duydu sonra; "umut, umut" diye şırıldıyor gibiydi..
Neydi ki umut, nasıl bir şeydi; gidilebilir varılabilir bir yer miydi, arasa bulabilir miydi...
Yoksa kendisine yardım edebilecek biri miydi, öyleyse o kimdi?... Kafasından yığınla cevapsız soru geçti..

"Umut, umut!" diye seslendi; seslenişi nidaya ve haykırışa, sonra tesbihe döndü..
Yoruldu, yılgın ve bitap düştü; olduğu yere yığıldı..!!
"Belki bahçe sahibi duymuştur beni ve gelir bulur, verir yitiğimi" oldu son sözleri...
Sonsuz bir uykuya yumarken gözlerini!..!


~E.K-A~
Aynayım, bakanlar beni değil ancak kendini görür..