Vintage

İnsan, bir ümidi olsun ister.
Hayatla belki de en kuvvetli bağımız ümidimizdir.
Bir şeylerin olacağını beklemek, o “olsun” diye uğraşmak, çabalamak, o günün hayalini kurmak bizi canlı tutar.
Ve her ümit, içinde kuvvetli bir “değişim” beklentisi taşır.
Ümitlerimizin gerçekleşmesi demek, “bugünün” değişmesi, başka koşulların oluşması demektir.

Gerçekleşmesi için koşulları “değiştirmeye” çalışırız.
Koşulların değişebileceğine inandığımız sürece ümidimiz vardır.
Hiçbir şeyin değişmeyeceğine inandığımızda ise vazgeçeriz.
Ya yeni bir ümit bulur ya da hayatın kenarına çekiliriz.
Benim anlayabildiğim kadarıyla bu ülkede devlet, insanlarının “bir ümidi” olmasına tahammül edemiyor.

Çarşaflı kadınları partisine üye yapıp yakalarına altı oklu parti rozetini takan CHP lideri Deniz Baykal, bu tavrını savunmaya devam ediyor. Bir meslektaşımız, Baykal'ın kendisine “Biz insanların giyim kuşamıyla ilgili değiliz; taşıdıkları değerlerle, savundukları ilkelerle ilgiliyiz” dediğini yazdı. Dün de grup toplantısında son katılımlarda ortaya çıkan tabloyu ilginç argümanlarla savundu CHP lideri...

Baykal'ın partisine getirdiği bu yeni açılıma nasıl bakmak gerekiyor?

CHP lideri Baykal, İstanbul'da türbanlı, başörtülü, hatta kara çarşaflı kadınlarımıza törenle partisinin rozetini takmış.

Ve şöyle seslenmiş:

"Kılığımız kıyafetimiz şöyle olabilir, böyle olabilir kime ne! Bizi kimsenin etkilemesine, kimsenin bizi tasnif etmesine, bizi etiketlemesine izin vermeyeceğiz! Hepimiz eşitiz, eşit! Hiçbir ayrım yok! Bunu içimize sindireceğiz!”

Şu sözler de Baykal'dan:

Amerika’daki değişim gibi, Baykal’ın son salvosu.

Zira bize hep örnek olmuştur, Amerikalıların yapıp ettikleri.

Çocuklarını bir kedi yavrusu gibi Irak’ a götürüp, orada kırdıran, ülkeleri karıştıran, mazlum milletlerin başlarına yağdırdığı bombalarla bardağı iyice taşıran Bush’u kaldırıp kenara bırakmasını bilen Amerika, bize bir kez daha öncülük etmekte gecikmedi.

İsrail'in kırk yıl önce nükleer silah sahibi olmasına en büyük desteği ABD vermişti. 2006'da günışığına çıkarılan otuz kadar arşiv belgesi, ABD-İsrail Tandemi'nin nükleer silah alanında nasıl inceden top çevirdiklerini gösteriyor.

Biz, Allah’ın izniyle hayatımızın çizgisini Yüce Allah’ın vahiyle bildirdiği ilkelere göre belirlediğimiz gibi, dinler arası diyalog konusunda da yüce kitabımızda yer alan mesajlara bakarız. Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyurulur: “De ki: ‘Ey kitap ehli! Aramızda eşit olan bir söze gelin: Allah'tan başkasına kulluk etmeyelim, O'na hiçbir şeyi eş koşmayalım ve Allah'ı bırakıp birbirlerimizi Rabb edinmeyelim.’ Eğer yüz çevirirlerse: ‘Şahit olun ki, biz Müslümanlarız’ deyin.” (Ali İmrân, 3/64) Bu bizim diyalog konusundaki çağrımızdır.

Son zamanlarda vuku bulan olaylara bakalım: 5 Şubat 2006'da Trabzon'da Santa Maria Katolik Kilisesi Rahibi Santoro, ayin sırasında uğradığı silahlı saldırı sonucunda hayatını kaybetti.

18 Nisan 2007'de Malatya'da İncil dağıtan bir yayınevinde Alman uyruklu Tilman Ekkehart Geske ile Necati Aydın ve Uğur Yüksel, boğazları kesilerek öldürüldü. Mardin-Midyat Barıştepe köyü Mor Yakup Manastırı'nda görev yapan Süryani Rahip Edip Savcı, fidye için kaçırıldı. Hrant Dink'in sadece Ermeni olduğu için öldürüldüğü herkesin malumu. Aralık 2007'de, önce İzmir-Karşıyaka'da Saint Antuan Kilisesi Rahibi Adriano Francini bıçaklı saldırıya uğradı; ardından Antalya Aziz Pavlus Kilisesi Rahibi Ramazan Arkon'a suikast planlandı.

Eşler arasında kıskançlık ve ondan doğan küskünlük mü var? "Kürt meselesi"nde Gül, AB perspektifi ile "daha çok reform"a, Erdoğan, Asker perspektifi ile "daha çok devletçi çizgi"ye mi yöneldi? Bunlar tartışılıyor. Bu konuyu değerlendirirken öncelikle şunun farkında olmak gerekiyor:

Eski solculuk döneminde en ufak bir konuda iyimserlik saflık, neredeyse suç sayılırdı. Dünyada iyi bir şey olamazdı, emperyalizm-kapitalizm bize hiçbir konuda göz açtırmaz, birazcık umut vaat eden her şeyin ‘arkaplanında’ ne dolaplar döndüğü her an karşımıza çıkar/çıkarılırdı. Sonra tam tersi oldu, dünya yansa hayra yorulacak hale gelindi. Özellikle de, eski solcular, kasvetli dünya görüşünden kurtulmanın sevinciyle, buldumcuk Pollyanna kesildiler.

Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül'ün Brüksel'de ulus devletin kuruluşuyla ilgili yaptığı açıklamalar büyük yankı yarattı.
Mübadele olmasa nasıl bir Anadolu'da yaşardık sorusunu seslendirdi Gönül.
Ama asıl tepkiyi Ermeni tehciriyle ilgili sözleri çekti elbette.
Farklı bir amaçla söylenmiş olsa da bu sözler Türkiye'nin yakın tarihiyle ilgili bir gerçeği yansıtmaktadır.

İttihat ve Terakki'den başlayıp Cumhuriyet'i kuran kadrolarca da kabul edilen Anadolu'yu Türkleştirme projesinin hayata geçirilmesidir bu.
Bugün Gönül gibi, "Bu mübadele ve tehcir olmasa, Balkanlar gibi olurduk" görüşünü savunanlar var.

Gazete, İstanbul'da kendilerine konuşan bakan Şimşek'in “İyi politikalarımız var. Piyasaların, IMF'nin pek bir rolünün olmadığını söylemelerini beklerdik.” dediğini akta

'Mustafa' belgeseliyle Can Dündar ne Musa'ya yaranabildi, ne de İsa'ya. "Musa da kim?" demeyin, Musa demek, toplum demek... toplumun çoğunluğu... yasaya göre davrananlar... yargılayanlar... karar verenler... asanlar, kesenler, besleyenler...